Zendelingen Z&GBolivia
| homeZendelingen Z&GBolivia |
Wie zijn wij? Agenda Doctors on mission Nieuws van: sep 2008 juni 2008 april 2008 dec 2007 |
September 2008. Rik en Sabine Celie schrijven: Wat is God goed! In de vorige Nieuwsbrief stond er een stuk geschreven over “het verdronken land Beni”…. de grote uitdaging. Zelf had ik er alle moeite mee om te zien hoe de Heer die uitdaging van onze “geloofssprong” naar Beni zou beantwoorden. Hadden we wel Zijn stem goed verstaan dat we ook daar in Santa Ana de Yacuma - in het midden van dit uitgestrekte en “door de wereld” verlaten gebied - een 3de logistiek en medisch centrum mochten opstarten? En ja hoor… Hoe verrassend en verfrissend is het om Zijn richting te volgen! Dank ook voor jullie gebeden hiervoor die wij oprecht waarderen!Gedurende de maand juni konden we ons vervoegen met een 130 man tellend medisch, paramedisch en vertalersteam om verschillende streken in Beni te voorzien van medische, tandheelkundige en oogheelkundige verzorging. Dit dankzij een actie van en met Feed the Children die ons op een bijzondere manier op het spoor waren gekomen en ons contacteerden.
SANTA-ANA 3 juni 2008: Om half acht in de morgen rijden we door de straten van dit 13.900 man bevolkte stadje Santa-Ana. Voor de school - waar de kliniek ondertussen al is opgezet – staan reeds honderden mensen te wachten, velen onder hen reeds van 5 uur in de morgen. Dit is de laatste plaats die we aandoen. Een voor het medische team een zoveelste drukke dag.Dr. Mauricio van Trinidad wist ons te vertellen dat het ganse team de vorige dagen tot meer dan 1000 patiënten per dag had verzorgd. Ook mochten we met vele patiënten bidden voor kracht en genezing en erkenden tientallen, misschien wel honderden, dat er geen andere weg is dan die van Jezus. Het mag gezegd worden. Een pluim voor de inspanning van Feed the Children en zijn directe organisatoren “te velde”, de Nederlandse zendelingen Wilfred en Regina Schenk. De eerste dagen verliep de organisatie feilloos.
MET 2 VLIEGTUIGEN Met 2 Hercules vliegtuigen van de Amerikaanse ambassade waren we Trinidad binnengevlogen om dan met een 8-tal minibusjes volgepropt met 130 man en 2 grote vrachtwagens volgeladen met medisch materiaal naar de verschillende afgelegen dorpen te trekken. abine en ik waren dankbaar dat we hier – samen met Dr. Iris – aan konden deelnemen. Nu de steeds weer opduikende en niet te onderschatten organisatorische problemen en lasten in de handen van derden (Feed the Children) lag, konden wij hier eerder ontspannend naartoe leven. We konden nog eens gewoon zendeling-dokter zijn zonder voortdurend allerhande logistieke en organisatorische problemen te moeten oplossen.
Organisatorische problemen waren er ook deze keer zeker wel. De Boliviaanse regering had op de valreep de toegezegde legerboten van de zeemacht (lees riviermacht) afgezegd. De gevolgen waren – in de eerste plaats voor de eigen bevolking - erg. Het opzetten van een kliniek in Camiaco ging hierdoor niet door en door grote vertraging in transport zouden we uiteindelijk ook geen kliniek kunnen opzetten in Exaltacion. Geen boten betekent niet alleen geen transportmiddel maar ook geen “huisvesting” of “onderdak”. Dus viel er voor ons plots toch het één en ander te organiseren. Zo vlogen ik, Sabine en Iris, samen met Regina, in allerijl, met een klein Cesna vliegtuigje, over naar Santa-Ana om onze basis in orde te maken en onderdak te geven aan een 40-tal man. In mei hadden we samen met Romulo en andere medewerkers in geloof het logistiek centrum in Santa Ana afgewerkt, hoewel dit theoretisch nog niet nodig was. Plotseling moesten nu echter de pas aangekochte bedden opgemaakt worden met de nog in verpakking zittende matrassen en lakens. De groep werd immers reeds diezelfde nacht na een 12 uur durende lastige tocht langs zanderige en modderige wegen verwacht vanuit Trinidad. Uiteindelijk werd het 5 uur in de morgen… Ja, of wij het wilden of niet, toch waren we nu plots terug mee aan het helpen organiseren om het logistieke centrum definitief in gebruik te stellen. Het in april en mei afgewerkte centrum (wateraanleg, dakherstel, herstel muren, installatie ventilatoren, verven, enz.) bleek nu plots broodnodig. Iedereen was heel tevreden om gebruik te kunnen maken van deze “oase”.
MI HIJA, MIJN DOCHTER Toen die eerste dag in Santa-Ana een massa mensen op ons afstroomde, had ik dan ook weinig aandacht voor een man die mij maar steeds probeerde te bereiken en mij probeerde te overtuigen mijn “tafeltje” en 10-tallen wachtende patiënten te verlaten om naar iemand toe te gaan “die niet meer kon wandelen”. We zien immers zoveel oudere mensen die niet meer goed uit de voeten kunnen. Mijn aandacht verscherpte echter toen ik de woorden “mi hija” ofte “mijn dochter, mijn kind” hoorde. Ik besloot er Dr. Scott, de meegereisde orthopedische chirurg, bij te halen en samen zagen we deze man zijn dochter. Ingrid was nog maar 12 jaar en sinds enkele maanden kon zij niet meer opstaan. Reeds een half jaar geleden werd een immense tumormassa vastgesteld hoog rondom haar ruggenwervels. Ingrid kon toen nog wandelen. De chirurgische ingreep om de tumor te verwijderen, bleek echter zo duur dat haar ouders ontmoedigd terugkeerden naar Santa Ana. Nu - een half jaar later – had Ingrid geen gevoel meer vanaf haar navel en kon ook helemaal niet meer wandelen, zelfs niet even rechtzitten. De tumor had zich uitgebreid in de wervels en daardoor kon zij zich niet meer bewegen zonder hevige pijnen te ervaren. Deze pijnen lieten haar ook niet meer toe om zelfs nog maar in een rolstoel te zitten. Menselijk gezien is de opgetreden verlamming definitief. Ingrid heeft wel dringend een chirurgie nodig voor biopsie en verwijdering van de massa alsook voor stabilisatie van de wervelkolom. Indien dit niet gebeurt, zal zij binnen een aantal maanden sterven in hevige pijnen.Met dezelfde Hercules van de Amerikaanse ambassade konden we Ingrid ondertussen veilig naar Sta. Cruz brengen waar zij in het Kinderhospitaal deze dringende chirurgie zal ondergaan. Verder zagen wij ook nog veel andere ernstige gevallen zoals congenitaal hartaandoeningen, halstumoren, tropische ziekte pathologie, gevallen van tuberculosis, etc.
NOG MEER MEDISCHE HULP DIEPER IN DE JUNGLE Toen Sabine en ik vorig jaar voorganger Enoel Suarez en Dr. Antonio - een kinderarts - aantroffen, wisten we dat dit geen toeval was. Pastor Enoel is een nationale zendeling en grote kenner van zijn geboortestreek Beni. Hij draagt dezelfde visie als wij in zijn hart. In april al konden we financieel helpen met herstel van het motorgedeelte van zijn eerder primitieve hospitaalboot gelegen in Guayamerin, het uiterste Noordoost punt van Bolivia. Toen bleek dat hij ook nog samenwerkte met dezelfde mensen als wij vroeger was de “link” helemaal gelegd. Drs. Placico & Tony en verpleegster zendelinge Bev Smith waren immers geen onbekenden voor ons. Nu al 14 jaar geleden hadden we immers gedurende een aantal jaren samengewerkt om de Aeoreo’s te helpen door middel van mobiele medische tochten. Toen God in 1998 de roep in ons hart legde om een werk (logistiek centrum met expedities vanuit Yamparaez) op te starten in de Andes streek waar we gedurende de periode 1990-1994 hadden gewerkt, waren we echter elkaars spoor kwijt geraakt. Met een groep van 15 man sterk bezocht Enoel en zijn team een 12-tal communiteiten om - zoals Enoel het zelf beschrijft - “medische zorg, medicatie en geestelijke noden te lenigen” op deze rivier missietocht. Ook zij beschrijven bijzondere gebeurtenissen waar zij o.a. op een legerbasis – te midden van de jungle - mochten overnachten en waar de kapitein, een luitenant van het leger en vele soldaten de zendingsdiensten wilden bijwonen en hongerig Gods Woord aannamen. Hij vraagt dan ook speciaal gebed voor kapitein Lizandro en zijn soldaten.
GEEN OVERWINNING ZONDER STRIJD Overwinning kan nooit komen als dit niet voorafgegaan wordt door strijd… Dr. Oscar, vorig jaar getrouwd met Roxana, onze keukenverantwoordelijke, heeft er het bijltje bij neergelegd. Hij was een harde werker en organiseerde – sinds het vertrek van Dr. Ino naar Tarija - de vorige 2 jaar zo goed als alle medische outreaches in Chuquisaca en Potosi. Het is duidelijk dat de constante expedities en zelfovergave daarin ook zijn tol vraagt bij onze jonge artsen. Veel gemakkelijker (in de steden) en beter betaald werk verleidt onze dokters en doet hen uit deze missie stappen. Uw gebed hiervoor a.u.b.
EXPEDITIES VANUIT ANDES EN TARIJA BASIS De fakkel in onze Andes-basis (Yamparaez) wordt voorlopig overgenomen door Dra. Betsabe, onze logistieke verantwoordelijke die samenwerkt met Dr. Bico, Dr. Alberto Mikotito en verschillende vrijwilligers. Volgende week trekken zij al weer uit naar de regio van Padcoyo, een verlaten streek in Zuid-Chuquisaca waar we vanaf 1994-1995 expedities naartoe organiseerden. Toen we daar een 10-tal jaar geleden heel wat zieken aan het verzorgen waren samen met Dr. Gilberto, Dr. Marcos en Pastor Romulo, en ontmoedigd geraakten door ziekte en uitputting gebeurde er iets heel bijzonders. Het was immers daar dat een man – die na drie dagen dood vlak voor zijn begrafenis terug tot leven kwam - en naar ons toestapte. Het verhaal over zijn ervaring en ontmoeting in de hemel was een – voor wereldse oren – ongelooflijk verhaal. Toch vertelde hij het met heel veel ernst en was hij door een ieder gekend als een heel trouwe Christen. Hij kwam Dr. Marcos geschokt vertellen dat toen hij ons zag “Jezus gelaat” – dat hij dus gezien had in de hemel - door ons heen straalde. Dit verhaal gaf ons toen enorme moed om door te zetten met onze medische-evangelistische expedities en hielp mede om te volharden in onze opzet. Niet alleen vertrekt er een team vanuit de Andes; ook Dr. Ino vertrekt dezelfde dag vanuit onze Tarija basis naar de Chaco regio. Dit samen met zijn team waar nu ook Dr. Matthanja deel van uitmaakt. Zij zullen op weg gaan naar gebieden die al bijna grenzen aan Paraguay en waar zij vooral de Guaranies en hun afstammelingen willen bereiken.
GEZIN Ondertussen zijn we eindelijk weer bij elkaar als gezin. We hopen een mooie gezinstijd door te maken gedurende de maanden juli en augustus. Het vele administratieve werk van Doctors on Mission, de spreekbeurten, kontakten, financiële afhandelingen, etc.. maken het echter ook gedurende deze tijd moeilijk om het juiste evenwicht te vinden. Voor Sabine en mij betekenen dit immers geen echte vakantiemaanden vanwege alle achterstallige administratie. Toch hopen we een bijzondere tijd te mogen doorbrengen als gezin voordat de kinderen terug naar school zullen gaan eind augustus en wij terug naar Bolivia zullen vertrekken begin september. Nog de hartelijke groeten van
Rik en Sabine Celie
PS: Opdat wij efficiënt verder zouden kunnen werken op “alle fronten” zijn we op zoek naar mensen met “leiderschapskwaliteiten” om de samenwerking in de teams en onder de verschillende teams te bevorderen. Koppels dus die op langere termijn en met basiskennis van de Spaanse taal verder organisatorische en “bedrijfsdeskundige” leiding kunnen geven aan onze Boliviaanse teams op 1 van de drie logistieke en trainingscentra in Bolivia. Men mag ons hiervoor contacteren via E-mail (RikCelie@gmail.com)
| |

|
