Rik en Sabine Celie schrijven:

Een dag op het zendingsveld: De telefoon rinkelt! Broeder Theodore - die hier in Sucre de “patio” aangelegd heeft waar onze kinderen op hebben leren lopen - is er niet meer. Hij werd verpletterd onder een neerstortende muur. Het regenseizoen eist ook in Sucre altijd zijn slachtoffers. Hij laat een weduwe van 28 jaar en 6 kinderen na. Verdriet en gehuil alom! Dan is er nog een bijkomend probleem: niemand kan de kist noch de begrafeniskosten betalen. Ook dat hoort soms bij de “zendelingenjob”. Nog geen 24 uur later wordt vol nieuwe hoop het “Mas alla del sol” (verder weg dan de zon) gezongen. De gemeenschap sluit zich vol liefde om de achtergeblevenen. Ongelooflijk voor de “westerse” mens keert de vreugde verrassend snel terug. De mensen hier leven niet voor dit kortstondige leven, maar kijken uit, verder weg dan het universum, naar “iets” dat moeilijk te beschrijven is in een paar woorden, maar dat talloze malen beschreven staat “zwart op wit” in Gods Woord! Onlangs las ik het nog: ”Als de doden toch niet worden opgewekt, laten we dan maar eten en drinken, want morgen gaan we dood”. Of zoals Paulus zei: “Iemand zou kunnen vragen: maar hoe worden de doden opgewekt en wat voor lichaam krijgen ze? Een dwaze vraag: het zaad dat wij zaaien komt niet tot leven of het moet gestorven zijn.”

ROLAND IN ELKAAR GESLAGEN

Opnieuw gaat de telefoon. Pastor Romulo’s broer Rolando zou in elkaar geslagen zijn door een woedende meute en zit al drie dagen ergens afgezonderd zonder eten of drinken. Rolando was voorganger en heeft 15 jaar geleden de kerk in Tarvita opgericht. Toen heeft hij zich in de politiek gestort en is burgemeester geworden. Daar komt hier in Bolivia nooit iets goeds van! Zeker niet als je nu tot de oppositie behoort en daarbij nog “presidente del Consejo Municipal” bent. Men wil dat hij aftreedt. En als dat niet vrijwillig gebeurt, gebruikt men maar geweld. We krijgen geen contact met het 12 uur verder nu ontoegankelijk gelegen dorp door de modderlawines. De geruchten gaan dat Rolando al 3 dagen zonder eten en drinken gevangen wordt gehouden. Men belt ons om een oplossing! Er wordt druk heen en weer gebeld. Ook Juan-Jose, onze fulltime advocaat in de missie, wordt er bijgehaald. Ester & Ruth, Rolando’s dochters, staan er met betraande ogen bij. Ze vrezen hun vader te verliezen. Uiteindelijk komt het bevrijdende bericht. Hij werd vrijgelaten na te zijn afgetreden!

HOSPITAALBOOT

Ondertussen heb ik contact met Enoel, een Bolivaanse-Canadese voorganger. Hij wil mij dringend meenemen naar het 2000 Km. verder gelegen Boliviaans-Braziliaans grensplaatsje Guayamerin (Beni). Daar wil hij graag advies ontvangen i.v.m. de verdere bouw van een hospitaalboot. We hopen dat het een betere versie wordt dan de Beniaanse boot. We hebben besloten de handen in elkaar te slaan en samen te werken. In hetzelfde korte telefoongesprek vraagt hij om al onze dokters te sturen naar Beni. Ik maak hem duidelijk dat dit moeilijk te verwezenlijken is vanwege onze eigen drukke programma’s in noodlijdende gebieden. Toch is de nood groot daar!

Dan is er steeds hetzelfde verhaal van financiële nood voor aankoop medicatie, voorziene chirurgies, bouw boot, etc.

SABINE ALS GASTSPREEKSTER

Ondertussen is Sabine weg, uitgenodigd als gastspreekster op een vrouwenconferentie. Ja, in Sucre lijken we wel aan een heropstanding toe. Velen nodigen ons uit om te komen spreken, te getuigen over ons werk en ook om te onderrichten. Tot viermaal 2-3 uren diensten per weekend. Vooral Sabine wordt veel gevraagd. Van ‘s morgens tot ‘s avonds laat. Met kennis, passie en recht uit het hart brengt zij niet haar maar “Zijn” boodschap op een begrijpelijke manier aan de locale Universiteit, het Bijbelinstituut en in de Christengemeenten. Vandaag is zij ook nog de gastspreekster op een vrouwenconferentie.

MEER DAN EEN MEDISCHE FUNCTIE

Het is Zaterdagmorgen. Ik vraag me af wat ik zal doen. (Vruchteloos) proberen op Internet te geraken om pakken e-mails te beantwoorden, niet alleen uit het buitenland, ook vanuit Tarija, Beni en Chuquisaca i.v.m. aankoop medicatie, ziekteverzekeringen van mensen, reparaties van ambulances, verslagen van expedities, overschrijvingen voor behandelingen patiënten en sponsoring van de expedities, aankoop computers (bibliotheek), aanbreng van bliksemafleiders in onze door bliksems “bekogelde” Andes basis, instructies voor afwerking gasthuis, herstel waterleiding, opstellen van projecten, voorbereiding prediking en onderricht, voorbereiding van speciale medische gevallen, schrijven van doorverwijzingsbrieven, etc. Het zijn allemaal dingen waar Sabine en ik nu dagelijks mee geconfronteerd worden. Vergeet het maar dat je als arts hier enkel jouw medische functie moet vervullen.

Neen, het is nieuwsbrieftijd. Binnen 48 uur wordt het daar in Beni nog 100 maal moeilijker om een brief doorgestuurd te krijgen. Ik wil weg van de telefoons, zet mijn koptelefoon op en luister voor de duizendste maal naar de heerlijk rustgevende en inspirerende songs van Chuck Girard. De oude cassette die Pascal en Christa ons 10 jaar gegeven hebben doet het niet meer. Via de moderne computertechnieken kon ik Chuck echter terugvinden… Mijn hart komt tot rust. Waar moet ik beginnen?

BOLIVIA BLIJFT MOEILIJKE TIJDEN KENNEN

Ondertussen ligt de hier in Sucre genoemde “zwarte november ”al drie maanden achter ons. Maar dagelijks wordt het toen agressieve optreden van de oproerpolitie nog vermeld. Drie studenten verloren toen hier het leven. Meer dan 300 studenten werden zwaar gewond en enkelen werden zelfs overgebracht naar Santa Cruz voor het ondergaan van amputaties. Men vindt het hier vooral erg dat de regering nooit zijn verontschuldigingen heeft aangeboden voor het aangerichte bloedbad en rustig is blijven doordrammen om de staatshervorming erdoor te krijgen.

En toen kwam 1 maart 2008 die door “Tuto” Quiroga, ex-president, de zwartste dag genoemd werd sinds de beruchte staatsgreep van dictator Luis Garcia Mesa (1980 – 1981). Tuto liet in de kranten neerschrijven dat deze dag de geschiedenis in zal gaan als een staatsgreep, waarbij de president i.p.v. legertanks de Ponchos Rojos van Achacachi met hun dynamietstaven en andere linkse groeperingen gebruikte om een “cordon” rond het Parlement en het Congres te zetten, waarbij onder bedreiging en aftuigen geen enkel oppositielid werd binnengelaten. Zo werd in 30 minuten tijd de ene wet na de andere goedgekeurd die het federalisme in Bolivia voor goed de kop zouden moeten indrukken en waardoor de nieuwe geforceerde grondwet een feit zou moeten worden…

BENI: DE UITDAGING Zoals reeds vermeld, willen wij binnen de komende 48 uur op onze basis in Beni zijn. Maar ook daar schijnt alles zwart of beter gezegd bruin van het modderwater. Beni en Santa-Cruz, samen ongeveer 20 maal België, zijn getroffen door een nooit geziene natuurramp. Vooral in Beni is de situatie alarmerend. Tot 80% (7 maal België?) van het 276.000 vierkante Km. grondgebied ligt onder water. Ongeveer 60.000 families verkeren in gevaar. Men vreest tot anderhalf miljoen dieren van de veestapel te verliezen. Miljarden muskieten verspreiden er zich nu want het is ook nog zomer in de Amazone regio. Dodelijke ziekten als malaria, gele koorts, knokkelkoorts en cholera verspreiden zich snel. Bovendien werd er in februari een nieuwe invasie gemeld. Nu van tienduizenden ratten en slangen die een onderkomen zoeken in Trinidad en Santa-Ana om nog een droog plekje te vinden. Gevolg: verspreiding van Leptospirosis - een altijd dodelijke ziekte als die niet tijdig wordt herkend – en dodelijke beten.

We besluiten dat Romulo de man is die ik nodig zal hebben, opdat vanuit onze Amazonebasis in de zeer nabije toekomst de nodige logistieke en medische ondersteuning kan komen. We bidden dat deze basis een bron van verfrissend levend water mag worden in tegenstelling tot het bruine modderwater dat de basis kilometers omgeeft.

De missie basis daar is in opbouw maar helaas niet te bereiken daar 100den km van de wegen volledig zijn weggespoeld door het water of enorme moddervelden zijn geworden. Ook met de Boliviaanse boten is het onmogelijk om er te komen. Op de kilometers brede rivieren ziet men niet meer wat rivier en wat overstroomd veld is. Kompassen zijn er niet. Men vaart op de op kaart gebrachte kronkelende rivieren die daarbij nog steeds van stroming veranderen. Onze basis bevindt zich – God zij dank – op een droog plekje achter een 2 meter hoge dijk. Het water staat tot aan het randje, maar er is nog geen schade daar. Een klein Cessna vliegtuigje zal ons er naartoe brengen.

LEIDING EN NIEUWE HOOP

En toch…. en toch voelen we heel sterk Gods leiding door alle gevaar, nood en ellende heen. We weten wie de prins der wereld wordt genoemd. We weten ook dat we meer dan overwinnaars zijn in Hem die ons eerst heeft liefgehad. Hij is onze haven, onze kapitein en ons kompas!

Nog voor we alle situaties goed konden inschatten, bracht Goddelijke leiding ons eerst naar Sucre om vanuit onze Yamparaez-hoofdbasis de situatie rustiger te bekijken, de nodige kontakten te leggen om dan meer effectief werk te leveren.

We prijzen God ook voor jonge frisse krachten. Na 18 jaar “veldwerk” begint het keer op keer blijven gaan naar al deze ontoegankelijke gebieden zwaar te worden.

Eergisteren nog mochten we ons Chuquisaca-team uitzegenen. Dr. Oscar, Dr. Mico, Dr. Betsabe, Dra. Gina, Dr. Iris, tandarts Bico en voorganger Eduardo zijn nu onderweg op een gevaarlijke tocht. Met de wagen, te voet en te paard zetten zij voort wat wij begonnen zijn. Dankbaar zijn we voor nieuwe mensen, gedreven door het vuur van Zijn Geest. Met enthousiasme heeft Iris, een jonge Nederlandse arts, zich bij het team gevoegd. Ook Dra. Gina was geraakt door het getuigenis en kwam na een onderricht van Sabine naar haar toe, omdat zij deel wou uitmaken van het mobiel medisch team. Andere jonge krachten konden we zelfs geen plaatsje meer geven, want met 8 man en alle medicatie en medisch instrumentaal zat de ambulance Toyota Landcruiser eivol. Maar het verheugt ons te zien dat voorgangers, tandartsen, verpleegsters of dokters naar ons toekomen met de vraag of zij ook deel mogen uitmaken van de expedities. Enkel groeiende kosten door altijd maar meer uitgaande teams laat ons niet toe om nog meer jeeps, medicatie en personeel in te zetten! Sabine en ik zijn dankbaar voor al dit enthousiasme! Om 11 uur ‘s avonds kon het team eindelijk vertrekken. Door vermoeidheid overmand vergat ik een fotootje te nemen voor de nieuwsbrief.

Dr. Ino is net met een ander team uit de Chaco teruggekeerd en vorige nacht vertrokken om medisch personeel naar het kliniekje Paichu te brengen. Dra. Ruth doet het schitterend sinds het wonderlijke verhaal van haar genezen wervelkolom, waardoor zij weer kon stappen.

DE MENS WIKT, GOD BESCHIKT

Onze missie. Het lijkt wel een schaakspel waarbij alleen de Meester alles overziet. Wij de “schaakstukken” kunnen weinig doen zonder Zijn richtlijnen. Ook zijn we allemaal zo beperkt. Degenen die het schaakspel kennen, weten dat ieder stuk een verschillende functie heeft. Met een toren kan je niet doen wat je met een paard of een koningin kunt doen. Toch zijn alle stukken essentieel indien je het spel wilt winnen. Enkel als alle stukken samenspelen en de bewegingen uitvoeren die de Schaakmeester wil, kan “zwart” overwonnen worden.

Zo gaat het leven verder op het missieveld. Soms lijken we “het spel” wel te verliezen. Een stap in de verkeerde richting en daar komt “zwart” om ons in verwarring te brengen. Kostbare witte stukken vallen. We voelen ons vast komen te zitten. Maar het spel is nooit verloren en overwinning is steeds dichtbij als we God erkennen als God en als we Hem in ons leven toelaten, als we maar luisteren naar Zijn stem.

We hebben allen verschillende gaven en talenten. We hebben elkaar nodig. We moeten onze gaven en grenzen leren kennen. Soms zijn we niet de “toren” of het “paard” die anderen van ons willen maken. De vrede (die de wereld niet kent) komt enkel als we ontdekken wie we zijn in Hem, als we onze “positie” gaan innemen en ons bewegen zoals Hij dat wilt. Samen – als ieder zijn deel doet - kunnen we de wereld een stuk meer leefbaar maken, verfrissend Levend Water aanbrengen en Gods Koninkrijk zichtbaar maken.

NIETS IS TOEVAL

Als we ons leven in Zijn handen leggen is niets toeval. Het is goed waar Bart en Karolien zijn. Het is goed dat Sabine – met Gods hulp – mensen verder kan kneden, opdat ze bruikbare instrumenten worden.

Het is goed dat we voor Beni de Boliviaans-Canadese voorganger mochten leren kennen, ook de dokters – sommige vrienden van 15 jaar geleden - en dat we samen aan de slag kunnen gaan om zo met zijn allen tot het doel van ons leven te mogen komen: het geven van “leven” in overvloed, Zijn leven.

Hartelijke groeten,

Rik en Sabine Celie

De oude Hospitaalboot was niet zo best.

Beni, het ondergelopen land vanuit de lucht.

Beni, de uitdaging!

Wij zijn als schaakstukken.