Zendelingen Z&GBolivia
| homeZendelingen Z&GBolivia |
Wie zijn wij? Agenda Doctors on mission Nieuws van: april 2009 nov 2008 sep 2008 juni 2008 april 2008 dec 2007 |
April 2009. Rik en Sabine Celie schrijven: Hoe zouden we de vele kanten van dit grote werk kunnen blijven samenvatten in een korte brief? Medische teams gaan uit, medische teams komen terug. Niet zomaar! Elke tocht heeft zijn eigen verhaal. Ook als we (Rik en Sabine) er niet zelf bij zijn, horen wij steeds weer geweldige verhalen over afgelegen gebieden waar hard gewerkt en gebeden wordt, en waar velen genezing ervaren in lichaam, ziel en geest. Ja, Gods kracht is ook vandaag nog zichtbaar wanneer we ons tot Hem keren. De vele bladzijden Spaanstalige rapporten van de verschillende teams vormen elke maand weer een groot en indrukwekkend getuigenis van wat wij – samen met jullie gebed en steun – mogen doen onder Zijn wonderlijke leiding. Lokale gemeenten worden overal bemoedigd door de aanwezigheid van onze teams. Soms zijn het dramatische tochten waar de jeeps door modder en slijk ploeteren, of over rotsachtige of zanderige paden hun weg zoeken langs de rand van het ravijn. Doctors on Mission ambulances komen steeds weer net op tijd om mensen met acute buikinfecties, breuken of gecompliceerde bevallingen naar het locale kliniekje te brengen. De ingrepen gebeuren onder erbarmelijke omstandigheden, maar zijn dikwijls wel levensreddend.
Te voet en te paard Andere gebieden zijn ontoegankelijk voor de jeeps. Te voet of te paard trekken we verder, de bagage op de rug van mens en paard. De teams trotseren niet alleen de ruwe Andeswegen maar ook ijzige winden, hagelstormen en natuurlijk ook de hevige regens nu het volop regenseizoen is. En dat alles zonder het gewone westerse comfort!! Een ontgoocheling is nooit veraf. Soms verliezen we een veldslag, maar bovenal prijzen we God voor de vele overwinningen en de verdere uitbouw van Zijn Koninkrijk hier op aarde. Onze teams trokken naar ontoegankelijke gebieden zoals Sauce Mayu, Pichana, Rodeo, Patahuayllas, C’Kara C’Kara, C’Kellu C’Kellu, Lacayani, Stgo Tuero, Moroto, Potolo, Toroca in Ravelo-Potosi; Pueblo Bajo en Culpina in Incahuasu (Sud-Cinti), El Abra, El Oro, Culata, Achiras, Jatun Pampa, Oro, Potreros, K’ayma Yacu en Santiago Chico in Serrano (Chuquisaca). In het zuiden (Tarija) trekt ons team naar de Chaco – een enorm woestijngebied op de grens van Bolivia en Paraguay – waar we een helpende hand bieden in plaatsen als Salinas, Sta. Clara en Vallecito Marquez. In arme plattelandsscholen worden honderden kinderen medisch en tandheelkundig verzorgd en van eten voorzien door de lokale gemeente. Ter plekke ontwikkelen onze teams “nieuwe strategieën” om met creativiteit (bv. kleurwedstrijden en toneelstukjes) het hart van deze kinderen te bereiken. Zij zien dat er een Vriend is die met hen wil wandelen: Jezus. Met grote blijdschap en geloof stappen zij dit nieuwe leven in.
Zou het echt waar zijn? Vele kerkelijke voorgangers van afgelegen gebieden zijn enorm dankbaar en getuigen openlijk hoe het bezoek van onze teams heling brengt in lichaam, ziel en geest. De aangereikte hoop en geloof nemen ontmoediging weg. De aangereikte liefde laat hen God zien. “Want God heeft de wereld zo liefgehad dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren zou gaan maar eeuwig leven zou hebben”. Je hoort hen denken: ”Zou het dan toch waar zijn dat Jezus naar de wereld kwam om bevrijding en overwinning, heling en genezing, voorziening en zegen te brengen?” Het is allemaal de moeite waard. Grote en kleine verhalen tonen dat aan!
Voorbeeld Neem nu Thomasa die de voorbije jaren tot 4 zware epilepsie-aanvallen per dag kreeg. Tot voor kort was voor haar het leven niet meer de moeite waard. Ze liep voortdurend tweede- en derdegraads brandwonden op door in haar eigen grote kookpotten te vallen. Twee van haar kinderen werden dood geboren in hun afgelegen dorp, ergens hoog in de reusachtige cordillera van de Andes. Van één van haar nog levende kinderen brak ze (op de koop toe) per ongeluk een been. Thomasa krijgt nu medicijnen tegen de epilepsie en ze krijgt geen aanvallen meer. We geloven dat God een wonder zal doen in haar leven en haar ook bevrijden zal van deze ziekte.
Onze leuze is… De leuze van onze dokters “on mission” is eigenlijk eenvoudig: ”Wij doen al het mogelijke om ziekte te genezen en pijn te verzachten”. Verder bidden wij met onze mensen en rekenen op de God van het onmogelijke. We verliezen ons niet in het uitzoeken naar wat er allemaal gebeurd is. Wij hebben daartoe ook niet de medische apparatuur. Echter, al onze teamleden waren zelf al getuige van wonderlijke genezingen en redding uit hachelijke situaties onderweg (zoals we in vorige nieuwsbrief al vertelden over de familie van dr. Ino). Natuurlijk aanvaarden wij de “fysieke dood” als een natuurlijk gevolg van “leven”. Het is iets onvermijdelijks en het komt hier in Bolivia dagelijks voor. Maar we geloven niet dat dit het einde is. Gods Woord liegt niet!
Soms gaan de dingen anders Zo was onze vorige nieuwsbrief nog niet goed en wel verzonden of Belen, het 4 jarige meisje met een acute leukemie voor wie we steun en gebed vroegen, moest de ongelijke strijd tegen deze dodelijke ziekte opgeven. Doctora Betzabe, die haar tante is, was gedurende dagen ontroostbaar. Nochtans willen wij – ook in haar naam en in naam van Belen’s ouders – een ieder bedanken die een bijdrage heeft gestort. Daardoor konden wij het enorme leed en de pijn van Belen aanzienlijk verzachten. Dra. Betsabe schreef het volgende: ”Belen’s ouders zijn zwaar aangeslagen. Toch loofden zij God voor het bestaan van Doctors on Mission die een “poort van zegen” openden toen alle andere poorten zich sloten. Verder schreef Betsabe: ”Ook mijn zoontje Andres (9 jaar) was het hart in deze situatie. Hij was als een broer voor zijn nichtje Belen. Vele malen reisde hij mee op de 12-14 uur durende tochten naar het Kankerinstituut in Sta. Cruz. Zelfs toen er modderlawines waren (met dodelijke ongevallen op de weg tot gevolg) wou Andres de tocht ondernemen om zijn nichtje te zien. Toen hij hoorde dat zijn nichtje gestorven was, had hij erg veel verdriet. Maar diezelfde nacht nog gaf God hem een droom waarin Andres naar de hemel werd gebracht. Daar zag hij Belen die hem naar haar huis bracht in de hemel en hem haar papegaai toonde. Ze speelden veel samen en Andres had zelfs een kamer in het huis van Belen. Nadien zei Belen hem dat hij terug moest keren naar de aarde. Andres schrok wakker en was blij en verwonderd dat hij Belen zo gezond en zo gelukkig “gezien” had in de nabijheid van de Schepper. Toch bleef hij met de vraag zitten hoe hij ooit bij haar in de hemel terug kon komen. Sabine legde hem toen alles uit en zei Andres wat hij moest doen. Met vreugde nam hij toen Jezus in zijn hart aan.”
Ons koeienproject Na alle drukte in Chuquisaca waren Sabine en ik heel blij dat we nog eens op bezoek konden gaan bij de Nederlandse zendelingen Dick en Thérèse Altena in Santa Cruz. Het is al veel jaren geleden dat we hen voor het eerst ontmoetten. Dick is nog meermaals meegeweest met onze expedities en gaf toen pastorale begeleiding en onderricht. Dick en Thérèse beheren dan ook met hart en ziel ons “koeienproject” naast het hunne. Omwille van de grote en telkens terugkerende uitgaven aan medicijnen voor de koeien vraag ik me geregeld af of we niet beter onze veestapel en het terrein terug zouden verkopen. Maar steeds opnieuw wijzen Dick en Thérèse ons erop hoeveel koeien er nu wel weer zwanger zijn en hoeveel beter de vleesprijzen zijn. Dan komen weer enkele duizenden dollars op onze rekening om onze medische tochten verder te kunnen sponsoren en onze patiënten te verzorgen. Bemoedigt, blij met de financiële opbrengsten, en blij om in het wonder der natuur toch telkens weer Gods hand te zien, laten we Dick en Thérèse onze koeien verder vetmesten.
Kantoorwerk Daarna wachtte ons weer een hele berg kantoorwerk. Alle administratie, vooral met de Boliviaanse regering en het ministerie van gezondheid in deze woelige tijden, de honderden e-mails die wekelijks binnenstromen, de tientallen financiële verslagen die moeten nagekeken worden, de volledige opvolging van alle kliniekwerk en medische tochten, waarbij iedere maand duizenden patiënten verzorgd worden, de “casos especiales” (zware medische gevallen), de planning en voorzieningen voor dit alles ... Zelf had ik nooit vermoed dat er uiteindelijk zoveel kantoorwerk zou bijkomen. Nochtans wisten we wel dat dit werk zich verder moest en moet vermenigvuldigen. “Onze” Bolivianen moeten groeien, doorstromen en het verder waarmaken. Om dit mogelijk te maken is het soms nodig dat wij meer naar de achtergrond verschuiven. Misschien is dit wel één van de grootste offers die we momenteel brengen!
Heimwee Met heimwee denk ik dan terug aan de tijd dat wij voortdurend zelf er op uittrokken met onze baby’s Bart en Karolien op de achterbank van de jeep, nadien in de hospitaalwagen, en nog later op de hospitaalboot in de jungle. “Voor alles is er een tijd”, zegt Prediker, en dat nemen wij dan ook aan in geloof. Sabine kreeg zo een kans om ondertussen een droom en hartenwens in vervulling te zien gaan. Op dit moment volgt Sabine aan een Amerikaanse universiteit een aggregaatsopleiding in de psychologie. Op die manier wil zij zich nog meer bekwamen in christelijke psychotherapie. In deze gekwetste en gebroken wereld is er dringend behoefte aan mensen die ook hierin professionele hulp kunnen brengen. Dit zien we jammer genoeg ook deze dagen in Bolivia zelf. Het is Sabine’s verlangen en bedoeling om God en de mens nadien beter te kunnen dienen, waarheen we verder ook op missie zullen gaan. Daarvoor hoef je maar de foto’s van de vorige nieuwsbrief nog eens te bekijken… Zie http://www.doctorsonmission.be/nieuwsbrieven/DM%202008%20Nieuwsbrief%20nr.4.pdf Ja, het is allemaal de moeite waard. Grote en kleine verhalen bevestigen het, keer op keer! Nog de hartelijke groeten van
Rik en Sabine Celie
| |
|  |
