Johan Smoorenburg.

Johan schreef toen het volgende:

Het gebeurde in augustus 1963. In het bedrijf waar ik (Johan) werkte, kreeg ik de opdracht om een dag een collega-meisje te helpen met een klus. Ik zag daar nogal tegenop omdat het betreffende meisje, Liselotte genaamd, bekend stond als een religieuze zonderlinge, die iedereen die het horen wilde (en dat wilden de meesten niet) vertelde over ene Jezus.

 Zelf was ik erg modern (vond ik) en had met God afgerekend door hem te verbannen naar het hoofdstuk "sprookjes van Grimm". Toen ik op de afdeling kwam waar ze werkte om de klus te klaren, bleek er nog een zusje van haar rond te lopen. Zij deed daar vakantiewerk en was al net zo religieus als haar zus. Het duurde niet lang of dat wat ik gevreesd had begon, namelijk een gesprek over God. Ik maakte er wat grapjes over, maar ze bleven me uitnodigen om eens mee te gaan naar een samenkomst die zo fijn was, en waar zoveel jongelui kwamen, etc. Om van het gezeur af te zijn, nodigde ik hen uit voor een voetbalwedstrijd, hen belovende dat ik mee zou gaan naar een samenkomst, als zij naar de wedstrijd zouden komen. Het was de tijd van de zomeravondcompetities en ik was keeper in het bedrijfsteam. Ik dacht: "dat doen ze nooit want voetbal was toen het toppunt van wereldsheid". Zij kwamen echter toch en moedigden me achter mijn goal nog aan ook, waardoor ik van verbouwereerdheid direct twee ballen doorliet.

En zo is het gekomen.
De zaterdag daar op ging ik met hen mee, want woord was woord. De bijeenkomst was vrolijk, mensen klapten in hun handen en naast mij en achter mij spraken mensen constant en hard in allerlei verschillende talen die ik niet begreep. Wel was ik onder de indruk van hun intelligentie, want sommigen waren nog heel jong. Pas later begreep ik dat het tongentaal was en dat de hele jeugdgroep om me heen was gezet om te bidden voor mijn bekering. Dat gebeurde een week later in een samenkomst van Stromen van Kracht., in de Marnixzaal in Utrecht. Kees Goedhart en Hanspeter Bolli spraken die avond en bij de uitnodiging kon ik niet langer tegenstribbelen. Mijn bekering heeft mijn hele leven compleet veranderd! Doordat Stromen van Kracht een zendingsbeweging was, werd je daar door wel gegrepen voor de zending. In januari 1972 vertrok ik met ons gezin naar Martinique om Hanspeter en Henneke Bolli te gaan helpen. Tien jaar later gingen we naar Haïti waar we nu nog steeds zijn. Mensen vragen wel eens:"Heb je wel eens spijt gehad dat je de zending in bent gegaan?" Oprecht kan ik zeggen: "Nee nooit"! Is het dan altijd "prijs de Heer" geweest en overwinning? Hierop kan ik zeggen: "Nee, maar het is altijd de moeite waard geweest en dat is het nog". Ik zou niets anders willen. Ik probeer een boek te schrijven over wat we hebben meegemaakt, want ik denk dat het de moeite waard is om jonge mensen te inspireren voor de zending. We hebben veel veranderingen gezien door de jaren heen, maar één ding staat nog steeds overeind: "God is nog steeds Dezelfde, toen en nu". 

En Kees en Fieke en Hanspeter en Henneke zijn na 35 jaar nog steeds uitstekende vrienden.